Dialogen - OBA Postjesweg

Bedankt voor je deelname en bijdrage aan de avond van 19 februari in de OBA Postjesweg. We hopen dat jullie een mooie avond hebben beleefd.

We kwamen samen om een dialoog te voeren over de toekomst van Amsterdam en het leven in het kader van Amsterdam 750.

We hebben collectieve wijsheden ontwikkeld die dienen als belangrijke bouwstenen en kantelpunten voor gewenste nieuwe narratieven / Amsterdam 1000 jaar.

We hebben gesproken over het belang om met elkaar praktisch te filosoferen over een gewenste toekomst. We hebben een ronde gemaakt welke persoonlijke en culturele vooronderstellingen we herkennen in ons huidige denken: Je houdt geheim wat er aan de hand is, Ik heb weinig vertrouwen, Je zadelt anderen niet op met je eigen sores, Ik moet het zelf doen, De wereld is mooi en maakbaar, Ik moet alles oplossen, Ik ben verantwoordelijk, Ik mag niet genieten, Ik moet zichtbaar zijn, Ik moet hard werken, Ik wil iets betekenen, Ik moet de schuld van mijn ouders aflossen, Je moet hard werken, Pijn bestaat niet, Je moet je verantwoordelijkheid nemen, Werk is belangrijker dan vriendschap, Ik moet het beter doen dan mijn moeder, Ik moet kansen grijpen, Ik moet zelfstandig zijn, Ik moet blijven werken, Ik moet alles goed doen, Ik moet mezelf zijn, Je moet een wijde blik naar de wereld hebben, Je moet met iedereen door één deur kunnen, Rechtvaardigheid is voor iedereen, Ik mag geen partij kiezen, Ik mag niet snel oordelen, Het is moeilijk om een standpunt in te nemen, Wat ik zeg moet goed zijn, Iedereen is evenveel waard, Ik mag niet teleurstellen, Educatie geeft aanzien, Leren en veel werken is goed, Werk is belangrijk, Eigenwaarde en werk zijn met elkaar verbonden, Je moet je emoties zelf verwerken, Het is lastig om er voor anderen te zijn, Emoties moeten oplosbaar zijn & Hulp vragen is moeilijk.

We hebben een Socratic Design dialoog gevoerd en onderstaande vraag onderzocht. Je kunt hieronder een samenvatting vinden van de ontstane collectieve wijsheid. Bijgevoegd het volledige verslag.

Hoe leven we samen als we steeds minder samenleven?

De stad is een sociaal weefsel. Om samen te kunnen leven heb je elkaar nodig. Als we ervan uitgaan dat het alleen nog maar moelijker wordt de komende 250 jaar dan moeten we leren om samen te leven, samen te delen en samen lief en leed te delen. Samenleven is de essentie van een stad, anders zouden we niet leven maar enkel bestaan. Het is heel moeilijk om de neoliberale ideologie af te leren. We hebben helemaal niet geleerd om in collectief te denken. Je krijgt de hele tijd de boodschap dat je in je eentje succesvol moet zijn. Daar is de samenleving mee doordrenkt. De vanzelfsprekendheid zoals we nu leven dat alles te koop is, dat we alles individueel kunnen regelen is niet houdbaar. Het is ook een politieke kwestie. We hebben andere verhalen en andere voorbeelden nodig die breed geleefd kunnen worden. De wereld raakt zo ontwricht. Het gaat niet alleen om samenleven, je gaat elkaar straks echt nodig hebben. Voor voedsel, voor energie, voor water, voor veiligheid. We hebben de Spaanse spontaniteit nodig om de ontwrichting op te vangen. Daar speelt het leven zich veel meer op straat af, is het veel makkelijker om bij elkaar naar binnen te lopen en een praatje met elkaar te maken. De mensen die die in deze wijk op straat wonen en leven en op straat zijn geven kleur aan de wijk, meer dan de mensen die binnen blijven. De toekomst is iets wat zich op straat afspeelt waarbij de mensen die op straat zijn mogen zijn zoals ze zijn, ook de jongeren. Het helpt als je elkaar kent en weet dat je bij elkaar naar binnen kan lopen.  Het is moeilijk om een gewoonte te veranderen. Ook al is iets veel makkelijker om te doen, het zit niet in ons systeem, we gaan toch weer terug naar de vertrouwde manier waarop we het gewend zijn om te doen. We moeten gemotiveerd worden en prikkels krijgen  om meer te gaan delen zodat het ook persoonlijk iets oplevert. Mensen vinden het fijn om te helpen, dat geeft hoop, dus dat is echt een basis voor die meer samen levende samenleving. Op buurtniveau biedt samenleven een soort van veiligheid, je staat er niet alleen voor, een hele stad is daar te groot voor. Voor de leefbaarheid is het fijn is als je in de buurt gewoon bij elkaar binnen kunt lopen voor een kop koffie en voor de gezelligheid. Het is niet alleen de fysieke ontmoeting maar ook de diepere gesprekken die de stad maken. Jezelf open stellen naar elkaar. Die diepere verbondenheid zou een stad van de toekomst zijn.  De stad zou meer op toevallige of spontane ontmoetingen moeten worden ingericht. Op veel plekken heb je geld nodig om naar binnen te gaan en mensen te ontmoeten. Er moeten meer openbare ruimtes komen waar we elkaar kunnen ontmoeten. Ook architecten en stedenbouwkundig ontwerpers kunnen daar een rol in spelen. Het gaat niet alleen over motivatie en prikkels maar ook over limieten en begrenzingen. Misschien kunnen we afspraken maken over het aantal producten dat we in ons bezit mogen hebben of het aantal kilometers dat we maandelijks af mogen leggen. Alles in de stad is er al. Alleen de wil moet er zijn om meer met elkaar te delen en meer met elkaar te zijn. En dan is het niet meer bang zijn voor de toekomst maar de toekomst willen, omdat we heel goed weten wat een verrijking het is als we samen doen en samen delen.